Αυτό το μικρό animation του Kim, Young-jun φτιάχτηκε με την έμπνευση ενός παιδικού βιβλίου, του “Little Bird” των Germano Zullo & Albertine.
Άργησα πάλι να σηκωθώ σήμερα. Δεν έχω χρόνο ούτε να δω τι θα φορέσω, ούτε να φάω. Το τζιν που είναι πεταμένο στη καρέκλα, νερό και έξω απ’ τη πόρτα. Και καθώς διασχίζω το δρόμο βλέπω κάτι που δεν υπήρχε χθες, ούτε πριν μια βδομάδα, ούτε πριν ένα χρόνο. Κάτι που σπάει το γκρίζο της κίνησης. Η στάση ήταν βαμμένη κίτρινη. Το κάθισμα, το σκέπαστρο, ο στύλος, ο κάδος, ακόμα και το πεζοδρόμιο…κίτρινα, όλα κίτρινα και ζωντανά! Σα να πέρασε από πάνω της ένα κίτρινο σύννεφο και έβρεξε κίτρινη βροχή κι ύστερα έφυγε.
Ο κυριούλης που ήρθε λίγο αργότερα απόρησε. Έκανε εκείνη την κλασική γκριμάτσα που σουφρώνουν τα χείλη και το πιγούνι τους και κοιτούν προς τα πάνω. Αλλά δεν έβγαλε άχνα. Μόνο ένα ταπ-ταπ έκανε με το παπούτσι του στο κίτρινο πεζοδρόμιο. Τι να σκέφτηκε άραγε από μέσα του. “Ποιοι αλιτήριοι το’ καναν πάλι αυτό”, “Κοίτα να δεις που καταντήσαμε”.
Δεν ξέρω ποιος το έκανε και γιατί, εμένα όμως μου αρέσει η κίτρινη στάση. Με κάνει και χαμογελάω κάθε μέρα που τη βλέπω. Αύριο που θα ξαναπεράσω από εκεί ποιος ξέρει τι χρώμα θα τη βρω. Μπορεί να περάσει κανένα πορτοκαλί σύννεφο αυτή τη φορά.
Το τελευταίο καιρό που πήρα ζμαρτ φόουν δοκιμάζω διάφορες εφαρμογές από το google play και χαζοχαίρομαι σα μικρό παιδί. Κι εσύ κάθεσαι και με κοροϊδεύεις λέγοντας ότι ξαφνικά γίνατε όλοι φωτογράφοι επειδή πλακώνετε τα φίλτρα στο instagram, και κάνετε μια μουντζούρα στο sketch…Ναι, έχεις τα δίκια σου κι εσύ που γέμισε ο τόπος τετράγωνα ρετρό κάδρα της Αθήνας, αλλά κάτι τέτοιες βλακείες εμένα με κάνουν να γελάω και να βγάζω τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες, όπως εσένα σε κάνουν να χαίρεσαι κάτι παιχνίδια στο pc, ή να παίζεις μπάσκετ ή κιθάρα! Αν σκεφτόμουν αλλιώτικα ίσως και να μην είχα καν τούτο το blog.
Μια τελευταία χαζοφανταστική εφαρμογούλα που κατέβασα είναι το My Piano και βασικά είναι ένα μικρό πιανάκι που μπορείς να παίξεις κανονικότατα, έχει διάφορα εφέ σαν το αρμόνιο και μπορείς να ηχογραφήσεις κιόλας την μελωδία σου. Είσαι δηλ. στο μετρό και μπουμ! σου έρχεται μουσική ιδεάρα. Την ηχογραφείς και αυτό ήταν!
Και το πρώτο τραγουδάκι που μου ‘ρθε να παίξω ήταν αυτό…
Περπατάω που λες μια μέρα στη Βασ. Σοφίας και λίγο πριν στρίψω στη γωνία για να πάω γραφείο πέφτει το μάτι μου στη βιτρίνα της κλασικής gallery -που δεν θυμάμαι το όνομά της- και την βλέπω! Μαύρη με όμορφες καμπύλες, ολίγον τι γερασμένη μα τόσο μα τόσο τέλεια! Σχεδόν κολλάω την μύτη μου στο τζάμι και κάθομαι και την κοιτάω σα χάνος για ώρα, και αρχίζω να σκέφτομαι που θα μπορούσα να την στριμώξω στο σαλονάκι μου, και μετά σκέφτομαι ότι πιθανότατα να πρέπει να πουλήσω το ίδιο μου το σπίτι για να την αγοράσω, και το συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου με εικόνα εμένα να βυθίζομαι μέσα της κάνει μπουμ! Μαζεύω τα κομμάτια μου και φεύγω. Και από τότε την έβλεπα παντού, σε περιοδικά, blogs, εκθέσεις, ταινίες ….μιλάω για μια καρέκλα, ναι! Αυτή του Charles Eames, που ίσως έχει χορτάσει κι εσένα το μάτι σου να βλέπεις παντού!
Αυτό το καιρό ψάχνω καρέκλες για το σαλονάκι και δεν μπορείς να φανταστείς ΠΟΣΕΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΕΧΩ ΔΕΙ! Τετράγωνες, στρογγυλές, πλαστικές, μεταλλικές, δερμάτινες, υφασμάτινες, μα κυρίως ακριβές χωρίς κανένα λόγο όταν ιδικά είναι απομίμηση κάποιας γνωστής (δική μου σκέψη), με λιγοστές καλές εξαιρέσεις. Όταν καταλήξω θα σου πω, αλλά κοίτα τι όμορφες καρέκλες έφτιαχναν τότε…
Playboy Magazine, Ιούλιος 1961.
Πάω για φωτοσύνθεση…
καλό Πάσχα!
*έβαλα και Instagram…ακολούθα!
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχεις δει στον ύπνο σου το Γκοτζίλα να σε κυνηγά, να παίζεις κρυφτούλι με τον Τσάκι, να κάνεις εξορκισμό στην μικρή σου αδερφή, να παίζεις πρέφα με τον Νταρθ…Ορίστε ένα βιντεάκι που περιέχει όλα εκείνα τα τερατάκια που αγαπάς να μισείς!
Τα αναγνώρισες όλα;
Η Renée Treml είναι μια καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται στην Αυστραλία τα τελευταία 5 χρόνια. Η δουλειά της επικεντρώνεται κυρίως στην τεχνική του Scratchboard. Τι είναι πάλι τούτο θα μου πεις. Θα σου πω.
Το Scratchboard είναι ένα είδος χαρακτικής αφού το μέσο με το οποίο δημιουργεί ο καλλιτέχνης είναι μια πλακέτα (χαρτόνι) καλυμμένη με δύο στρώματα: πρώτα με λευκό πηλό και ύστερα με ένα λεπτό στρώμα μαύρης μελάνης. Αντί λοιπόν η Treml να σχεδιάζει πάνω σε οποιαδήποτε λευκή επιφάνεια, ξύνει με ειδικά κοπίδια το ξεραμένο μαύρο τελάρο της, αποκαλύπτοντας το λευκό. Θυμάσαι που στο δημοτικό κάναμε κάτι παρόμοιο με κυρομπογιές; Βάφαμε το χαρτί πρώτα με πολλά χρώματα, ύστερα το περνάγαμε όλο μαύρο και στο τέλος αφήναμε τον μικρό ζωγράφο να βγει από μέσα μας ξύνοντας πάνω σ’ αυτό το χρωματικό σάντουιτς σπιτάκια, τεράστια ανθρωπάκια κτλ.
Το αποτέλεσμα της Treml όμως είναι εκπληκτικό! Οι χαρακιές της δίνουν απίστευτο βάθος και υφή στις φιγούρες της που είναι επιτοπλίστον πουλιά, κουνέλια κι άλλα άγρια ζωάκια που κατοικούν σε… φλιτζάνια! Η ιδέα ήρθε όταν καταστράφηκε ένα δάσος κοντά στο σπίτι της. Που θα ζούσαν τώρα οι κουκουβάγιες;
Η ίδια λέει:
“I seek to capture the subtle details in my paintings – like the delicate weave of a bird’s nest or the curious look of a fledgling bird – things that might otherwise go unnoticed. My paintings feature birds and animals that are in my local environment and through my paintings I hope to make people more aware of the environment around them.”
μπες στην επίσημη ιστοσελίδα της:http://reneesartwork.com/
μάθε περισσότερα για την τεχνική: http://en.wikipedia.org/wiki/Scratchboard
Μουσική, Θέατρο, Κινηματογράφος. Τρεις τέχνες εξαιρετικά δημοφιλείς, άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους. Το Θέατρο και η Μουσική συνοδοιπορούν αρμονικά από την αρχαιότητα, ο Κινηματογράφος από το Θέατρο γεννήθηκε και από τη γέννησή του αποζήτησε την αρωγή της μουσικής.
Με μουσική και τραγούδια που ανακαλούν στη μνήμη εικόνες και στιγμές μαγικές από το Θέατρο και τον Κινηματογράφο φτιάχτηκε ένα σαγηνευτικό πρόγραμμα, όπου σμίγουν το παλιό με το καινούριο. Το πρόγραμμα παρουσιάζεται σε δυο συναυλίες, στην αίθουσα Black Box του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, την Κυριακή 1 και τη Δευτέρα 2 Απριλίου.
Το πρόγραμμα με τίτλο Βλέπουμε ακούγοντας και υπότιτλο Μουσική και τραγούδια από τον Κινηματογράφο και το Θέατρο, θα είναι το ίδιο για τις δύο βραδιές, απλώς διαφοροποιείται η ώρα έναρξης: Την Κυριακή στις 20:00, τη Δευτέρα στις 20:30.
Μουσική, λοιπόν, από το παγκόσμιο Θέατρο, όπου συναντώνται οι Μάνος Χατζιδάκις και Μίκης Θεοδωράκης με τους Francis Poulenc και Kurt Weill, αλλά και από τον παγκόσμιο κινηματογράφο, που φέρνει κοντά τους Nino Rota, Michel Legrand, Georges Auric, Maurice Jaubert, Dino Olivieri, Dario Marianelli, Ennio Morricone, Joseph Kosma, Louis Guglielmi, Yan Tiersen, Nicola Piovani και Henry Mancini με το δικό μας, αλλά και παγκόσμιο, Μάνο Χατζιδάκι.
Ξεναγοί σ’ αυτό το μουσικό περίπατο θα είναι η μεσόφωνος Ειρήνη Καράγιαννη και η πιανίστα Ντιάνα Βρανούση. Οι ερμηνείες θα συνοδεύονται από προβολή εικόνων, πάντα σχετικών με τη μουσική που θα ακούγεται. Τις συναυλίες θα προλογίσει ο κριτικός και ιστορικός μουσικής Γιώργος Β. Μονεμβασίτης.
Εισιτήρια, στην τιμή των 12,00 €, τα κανονικά και 8,00 €, τα μειωμένα, προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος) Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και τα απογεύματα, μία ώρα πριν την παράσταση
Αγορά με πιστωτική κάρτα: Τηλεφωνικά στο 210 3418579 Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος www.mcf.gr
Εισιτήρια προπωλούνται, επίσης, και σε όλα τα καταστήματα PUBLIC τις ώρες 09:00 – 21:00 (καθημερινές) και 09:00 – 20:00 (Σάββατο)
Είμαι η Πόπη Παπαναστασίου (aka popitsi) & εργάζομαι ως graphic designer στην εταιρεία nevma. Μου αρέσουν οι Beatles, το cheesecake, οι πλαϊνές τσέπες στις φούστες & να φεύγω τελευταία απο το σινεμά!
Όταν βλέπετε μια φωτογραφία με αυτό το σηματάκι να ξέρετε ότι έχει τραβηχτεί από εμένα ή ανήκει σε προσωπικό αρχείο. Το ίδιο ισχύει και για τις instagram φωτογραφίες. Σε περίπτωση αναδημοσίευσης θα το εκτιμούσα να με αναφέρετε ως πηγή και να δίνετε ένα link προς αυτό το blog!
